Weekendpleegouders: ‘Blij dat we doorgezet hebben’

donderdag 8 november 2018 12:05

Niet dat de gedachte ‘We stoppen ermee’ serieus was, maar het heeft wel door hun hoofd gespeeld. ‘Dat was als we een baaldag hadden’, zegt Rosanne. ‘We zijn blij dat we doorgezet hebben. Als ze nu komt is dat voor mij heel relaxt, ze ontlast me met veel zaken.’

Samen met haar man Olaf de Boer is ze weekendpleegouder. De twaalfjarige Fleur komt om de drie weken een weekend logeren, binnenkort al vijf jaar lang. Ze verheugd zich nu al op een feestje. Olaf: ‘Dat we haar moeder even rust geven is  mooi meegenomen’. Fleur  is een deel van het gezin. Ze ziet zich als de grote zus van Wout (6 maanden) en Gijs (twee jaar). Olaf: ‘Ik heb genoeg armoede gezien in de wereld en wilde iets voor een ander doen maar wel in mijn eigen omgeving. Iets doen voor mensen die het niet mee heeft gezeten’. Rosanne: ‘Mijn ouders hadden eens in de maand een meisje te logeren, dat was geen pleegzorg maar leek er wel op.’ Olaf: ‘Mijn beeld was wel een beetje dat het om ‘crisiskinderen’ ging.’

In de krant lazen ze over pleegouders, korte tijd later zaten ze op een informatieavond van Vitree Pleegzorg.  Olaf:  ‘We wilden geen permanente pleegzorg, maar er bleken nog veel andere mogelijkheden. Voordat je pleegouder wordt, moet je wel een voorbereidingstraject volgen van een aantal gesprekken en vier avonden. Je wordt wel ‘gekeurd’. Ze komen bij je thuis kijken en met je praten, zoeken een liefdevolle en stabiele omgeving.  Er zijn ook wel mensen afgevallen. Er moet natuurlijk ook een goede ‘match’ zijn’.

Rosanne: ‘Haar moeder is zo’n lief mens. Zij staat er alleen voor en Fleur is haar enige kind. In onze optiek is ze té lief.  Dat Fleur ADHD heeft helpt daarbij niet echt.’

Olaf: ‘Mensen in mijn omgeving dachten ook aan een crisiskind en zeiden ‘oh wat goed van jou’, maar zo spannend is het allemaal niet. Ze had een andere gezinssituatie nodig, wij bieden haar structuur.’ Rosanne: ‘In het begin was het met vlagen pittig. Ze moest wennen aan grenzen. Fleur kon dan heel kwaad worden. ‘Ik ga nu mijn moeder bellen’, zei ze dan. Er is een periode geweest dat ze het zelf wat minder vond en ook de moeder daardoor twijfels kreeg.’

Rosanne: ‘We hebben vijf regels opgesteld, de eerste twee ‘Niet mijn moeder bellen’ en ‘Niet schreeuwen’, elke keer als ze kwam repeteerden we die. Je ziet dat ze dat nodig heeft. Die regels geven haar rust, ze weet waar ze aan toe is. Ze paste zich al snel aan onze regels aan, ze is nog wel eens boos, maar welk kind is dat niet.’

Olaf: ‘Het was voor ons ook leren via trial en error. Er was begeleiding van Vitree, we konden we ook altijd bellen. In het begin dachten we dat we haar moesten entertainen, maar dat is helemaal niet zo.’ Rosanne: ‘We gaan door tot ze de leeftijd heeft uit huis te gaan. Tot die tijd is er geen denken aan om te stoppen. Het is veel te leuk.’ Olaf knikt instemmend.

En Fleur zelf? ‘In het begin was alles was interessant en nieuw. Dat vond ik heel leuk. Logeren bij mensen die ik niet kende was spannend. Als ik nu terugkijk denk ik ‘Waarom was ik toen ook alweer zo boos? Ik vind het nog steeds heel leuk en weet nu al veel meer over alles rondom de boerderij. Met Gijs spelen, spelletjes doen, op de shovel rijden, dat zijn de dingen die ik nu leuk vind om te doen. Ik vind het leuk om straks in het grote huis te logeren. En leuk als Gijs en Wout nog groter zijn. Ik wil hier nog lang blijven logeren.’

Meer weten over pleegzorg? Kijk op www.vitree.nl of kom naar de informatieavond op 27 november in Lelystad, aanmelden via de website.

Foto: Iris Seeuws

Dit artikel heeft eerder gestaan in de krant Blik op Zeewolde van november