Horsterwold, een never ending story, of niet?

dinsdag 4 oktober 2016 07:30

Op de artikelen die in de maandkrant Blik op Zeewolde verschijnen, kan niet publiekelijk gereageerd worden, daarom plaatsen we vanaf nu enkele artikelen ook online. Hieronder het artikel over buitenplaats Horsterwold. Binnen enkele maanden wordt daarover een raadinformatieavond gehouden. Horsterwold, een never ending story, of niet? Al meer dan vijftien jaar staat de permanente bewoning van de recreatiewoningen op buitenplaats Horsterwold op de politieke agenda. Het is een drama voor veel woningeigenaren. Over een paar maanden houdt de gemeenteraad een raadsinformatieavond over dit kostbare hoofdpijndossier.

Veel Zeewoldenaren hebben er een huis gekocht in de tijd dat er een jarenlange wachtlijst was om aan een kavel/woning te komen in het dorp. Op het park mocht 40 weken per jaar gewoond worden en 12 niet. Kopers namen dit voor lief, mede doordat de projectontwikkelaar het bracht als ‘een papieren regeltje van de gemeente’ wat in de praktijk niets voor zou stellen. Later bepaalde de gemeente dat de woning geen ‘hoofdverblijf’ mag zijn, waarmee het verblijf werd beperkt tot maximaal 26 weken. De gemeente schakelde een detectivebureau in om dit te controleren. Inmiddels was de projectontwikkelaar van het park failliet gegaan en bleven 60 van de 204 kavels onbebouwd.

Detectives

De detectives keken of tuinen werden onderhouden en noteerden kentekens van auto’s, ze maakten foto’s en gluurden naar binnen. Het was een grimmige tijd, over en weer werd ‘getreiterd’, de gemeente stopte in de winter met strooien aan het begin van de Bosruiterweg, een bewoner hing als reactie een foto van de burgemeester op, gesierd met hitlersnor. Een wethouder kreeg rouwkaarten met verwensingen. André Polderman heeft er zijn huis nog maar woont nu, na acht jaar, weer in het dorp. ‘Mensen in het dorp en ook de politiek zeggen ‘eigen schuld, dikke bult’ en denken dat het goedkoop wonen is,  maar de lasten zijn hoger omdat wij riolering, CAI, wegen- en groenonderhoud en het ophalen van huisvuil zelf betalen (mandeligheid). Daarnaast betalen we ook de gemeentelijke belastingen en vaak ook nog forenzenbelasting. De grond hebben we daarentegen wel goedkoper aangeschaft.’ De Vereniging van Eigenaren (VvE) en de gemeente raakten enkele jaren geleden in gesprek om mogelijke oplossingen te bespreken. ‘We konden over alles praten, behalve over permanente bewoning. Zo kwam er geen oplossing’, herinnert Polderman zich. Hij denkt dat die grimmige tijd de ‘gunfactor’ voor een oplossing verpest heeft.

Handhaving

De wens van de gemeente, ‘duurzame recreatie’, is volgens hem een fabel. ‘De buren zijn het asielzoekerscentrum en het ‘Polenhotel’. Het park oogt meer een woonwijk dan een recreatiepark met recreatieve voorzieningen. Verhuren voor recreatie is niet kostendekkend. Als een gezin uit hun huis geprocedeerd is, is verkoop van de woning door de situatie en grote waardedaling onmogelijk. Soms wordt een huis door de bank bij executie verkocht en komt er een nieuwe eigenaar die er gewoon weer gaat wonen. Het hele verhaal begint dan weer van voor af aan . Soms verhuren eigenaren hun woning tijdelijk aan Polen om er na een tijdje zelf weer terug te keren als ze weer ‘uit de controle’ zijn. Vorig jaar heeft de gemeenteraad besloten de handhaving op alle recreatieparken te intensiveren. De totale kosten zijn nu bijna twee ton per jaar, waarvan 165.000 voor rekening van Horsterwold.

Dubbelbestemming

Hoe verder? Polderman, die het dossier uit en te na kent, meent dat het een illusie is om te denken dat handhaving het probleem oplost. Volgens hem is een dubbelbestemming (wonen en recreëren) de oplossing. Dubbelbestemming was ook de conclusie uit een rapport dat de Vve enkele jaren geleden (via de ledencommissie Toekomst Horsterwold) door adviesbureau Oranjewoud (het huidige Antea) heeft laten opstellenOok enkele politieke partijen zien dit als uitweg. Er zijn al meer dan veertig gemeentes in het land die voor deze oplossing gekozen hebben. Polderman: ‘Veel eigenaren zijn bereid om in dit geval bij te betalen om hun goedkopere grond te compenseren. We (de Vve) denken aan 20.000 euro per kavel verspreid over 20 jaar. Dat levert bij 204 kavels ruim 200.000 euro per jaar op, meer dan vier miljoen totaal. Dat geld zou in een sociaal-cultureel fonds gestort kunnen worden waar de hele gemeenschap profijt van heeft en waar verenigingen en instellingen binnen Zeewolde jaarlijks een bijdrage van kunnen aanvragen. Bovendien kan het geld voor de handhaving uit de begroting geschrapt worden.

De gemeente hoeft daarbij niet bang te zijn voor extra kosten, aangezien we de mandeligheid willen handhaven en zelfvoorzienend willen blijven.’ Polderman hoopt dat met deze oplossingsrichting de ‘never ending story’ tot een goed einde kan worden gebracht.